Zazdrość.......

Kiedy na świat miała przyjść Maja bardzo się tego bałam, myślałam jak to będzie jak ja mam to rozwiązać by Józio nie czuł się gorszy, odtrącony. Miałam przykład w bardzo bliskiej rodzinie i za nic w świecie nie chciałam do tego doprowadzić. O czym mowa o zazdrości starszego dziecka o młodsze. Oczywiście starałam się do tego przygotować jak najlepiej naczytałam się masę artykułów, jak że pomocnych tekstów ( bynajmniej tak mi się wtedy wydawało) szkoda, że bardzo mało się z tego sprawdziło.

 

         Oczywiście Józio był uświadamiany od samego początku, że będzie miał siostrzyczkę bądź braciszka, oglądaliśmy filmiki, widział zdjęcia USG i bardzo się cieszył. Mówił nawet ze w brzuszku mieszka jego gąsieniczka, wybrał dla niej imię itd. . Po urodzeniu mógł zobaczyć się z siostrą jeszcze w szpitalu, Maja jak to przystało na młodsze rodzeństwo przyniosła mu kupne w postaci jego ulubionych klocków i wydawało się że wszystko będzie dobrze .

Po powrocie do domu usilnie chciałbym wypuściła Maje na dywan by mógł się z nią pobawić w końcu czekał na nią tak długo. I na pierwszy rzut oka wszystko układało się bardzo dobrze uczestniczył w pielęgnacji, przynosił pieluszkę, starłam się robić tak jak radzili w tych mądrych tekstach.

            

              Tak minął rok, dwa. Wszystko zmieniło się gdzieś rok no może półtora roku temu kiedy on szedł do przedszkola a Maja zostawała ze mną w domu( miałam już  ok. 2,5 roku ). Dopiero zaczynałam odczuwać, co to jest zazdrość między rodzeństwem.

    

              Obecnie jestem na etapie frustracji, bo czasem już nie wiem  jak mam sobie z tym radzić….

            Zazdrość jest o wszystko jedzenie, ubrania, ba nawet o leki ( Maja jest chora i bierze leki Józio już jest obrażony, bo on nie dostaje i na odwrót) już nie mówię o przytulanie, ( choć to od zawsze jak przytulam jedno to i drugie. Nie pozwalam Majce wchodzić miedzy nas, bo wiadomo Majka jak to Majka chciałaby być tylko ona ……) Jak jednemu coś kupuje to i drugiemu bodaj jakiś malutki drobiazg. Chodzę z Józiem na karate gdzie mamy czas tylko dla siebie. Zazdrość doszła już do takiego momentu, że  nie mogę spokojnie porozmawia z kimś na ulicy czy przez telefon już nie mówię o rozmowie z mężem…

         Doszliśmy naprawdę do trudnej sytuacji i momentami takiej bezradności, bo przecież niby robimy wszystko, co radzą w mądrych podręcznikach a jednak to w ogólnie nie wchodzi…..

      A może wy macie jakieś sposoby na zazdrość, ale nie miedzy maluszkami tylko właśnie miedzy takimi dziećmi przedszkolno- szkolnymi?